Ademais de toureiro profesional, boxeador ocasional, piloto de avioneta, xogador de polo, condutor de coches de carreiras, actor afeccionado, presidente do Betis e da Cruz Vermella, e mecenas da Xeración do 27, Ignacio Sánchez Mejías deixou escrita a novela La amargura del triunfo, que agora ve a luz.

O manuscrito desta obra foi achado hai uns meses coa preparación do 75 aniversario da morte do toureiro no rodo, que se cumpre este ano e que inspirou o que posiblemente sexa o máis fermoso poema fúnebre da literatura española xunto ao que Jorge Manrique escribiu á morte do seu pai: o “Llanto por Ignacio Sánchez Mejías”, do seu amigo Federico García Lorca.

Publicada agora pola editorial Berenice cun amplo estudo introdutorio de Andrés Amorós, é “un retrato prototípico do ascenso e desengano dun toureiro, con claves e un transfondo moi orixinais debido ás mans, dabondo autorizadas das que procede”, segundo os editores.
La amargura del triunfo tamén é un reflexo do mundo intelectual de Sánchez Mejías, quen foi autor de teatro psicodramático e o primeiro candidato da República para ocupar o posto de gobernador civil co entón novo réxime. Cuñado de Joselito, que o doutorou na praza, foi conferenciante na neoiorquina Universidade de Columbia, onde foi presentado por Lorca, e cedeu os terreos de Sevilla para que aterrasen os cepelíns, e a esta multitude de facetas súmase agora a de novelista.